Het begon allemaal toen er op vrijdag 13 februari 1976 om 8.29 uur een klein meisje werd geboren. Het scheelde niet veel of mams had een bevalling gehad op het toilet zo snel was ik er! Zelfs de verloskundige was niet op tijd. Ik mocht gelukkig thuis blijven, zelfs al was ik te vroeg geboren.

Ons Gezin

Ons gezin bestond twee jaar na mijn geboorte uit drie kinderen. Marc, mijn oudste broer, ik, en mijn jongere zus Martine. Qua uiterlijk lijken we behoorlijk op elkaar, maar verder zijn er een groot aantal verschillen. Na een aantal jaar werd mijn broer Florian geboren.

Het begon met voetballen

Toen ik ongeveer acht jaar was wilde ontzettend graag op voetbal. In die tijd ging ik eigenlijk alleen met jongens om. Bij ons in de buurt werd veel gevoetbald en dus besloot ik dat ik net zo goed wilde worden als de jongens uit onze straat. Mijn broer en ik hadden altijd strijd over wie de beste, de sterkste, de snelste of de slimste zou zijn. Ik verloor eigenlijk altijd op alle punten, maar ik nam me voor om daar hard aan te gaan werken.

In die tijd waren er geen meiden van mijn leeftijd die voetbalden dus ik kwam in een jongenselftal. Ik werd de spits van het elftal en ik mocht regelmatig de aanvoerster van het team zijn. Na een paar jaar moest ik naar het Dameselftal. Ik werd iets te groot en te oud voor het jongenselftal. Mijn moeder wilde absoluut niet dat ik bij de volwassen vrouwen zou gaan spelen want ik kwam destijds al regelmatig bont en blauw thuis. Die meiden waren zo groot en zo zwaar, daar paste ik echt niet tussen als sprietje van 13 jaar.

Al snel volgde het paardrijden

Naast het voetballen begon ik rond mijn 9e jaar met paardrijden. Mijn eerste verzorgpony heette Proetje. Proetje was een ontzettend ondeugende pony die op de boerderij stond waar zowel ik als mijn zus Martine dagelijks kwamen. We mochten van Fie en Geert (de boerin en de boer) als beloning voor de goede verzorging dagelijks een ritje maken. In de zomer logeerden we daar met allle meiden en deden we tikkertje op de pony's. Iedere dag maakten we wel iets geks mee. Mama baalde vaak dat we nooit thuis waren, maar nu jaren later is ze blij dat wij zo gezond zijn opgegroeid op de boerderij. Nog steeds ben ik Fie, Geert en Miranda dankbaar voor alles wat ik daar jaren lang heb mogen meemaken.

Rond mijn 12e kreeg ik de mogelijkheid om wedstrijden te gaan doen met Brainy. Na twee super intensieve jaren met Brainy, waarin we tot de L-klasse in het dressuur zijn gekomen, moest ze door haar steeds terugkerende ziekte spontaan afgemaakt worden. Mijn hart brak ....

Toen Aerobics en Steps

Ik heb nog een paar jaar de paarden van een ander verzorgd. Inmiddels trainde ik al vier keer in de week bij sportschool Zweers in Westervoort. Ik deed daar aan Aerobics en Steps. Ik werd iedere dag fanatieker en binnen een paar jaar trainde ik meer dan 5 keer in de week. In de zomer van '92 liepen we met een groep sporters van Zweers de Nijmeegse Vierdaaagse. Ik dacht dat doe ik er wel even bij. Dat heb ik geweten! Ongetraind 40 km per dag lopen is toch geen aanrader. Ik werd direct gestraft en kon een jaar lang niet intensief trainen wegens een knieblessure,. ....maar ik heb de Vierdaagse wel uitgelopen!.....

En uiteindelijk ...Kickboksen...

Ik zal het nooit vergeten, mijn eerste contact met het kickboksen. Ik had er echt nog nooit van gehoord, kickboksen, nou dat zal wel leuk zijn want ik vind over het algemeen alle sporten leuk om te doen. Een paar meiden op de korenmarkt vertelden mij dat het een soort combinatie was van karate en van boksen. Ik was direct geïnteresseerd en zodoende kwam ik binnen bij Sensei Fred Royers.

Niets vermoedend liep ik de sportschool in en huppelde de trap op om me om te kleden. Fred vroeg me direct of ik wel heel zeker wist dat ik dit wilde gaan doen, en of ik wel durfde want kickboksen is echt geen meidensport. Ik was behoorlijk verbaasd en besloot hem wel even te laten zien wie ik was! De eerste drie kwartier gingen nog redelijk goed, totdat we moesten sparren…Ik had ook geen enkel benul van wat dat was. Een soort stoeien met elkaar, bleek later. Wow wat komt zo’n knie hard aan in je buik als je nog geen sterke buikspieren hebt! Het duurde even voordat ik mijn adem terugkreeg. Dat was schrikken zeg! Ik was echt boos op dat meisje, ik kan het gevoel nu nog ophalen. Ze wilde dolgraag laten zien dat ze beter was (ook heel herkenbaar voor sporters natuurlijk) Nou ik wist wel wat ik wilde, die mannen en vooral die meiden, heel snel laten zien dat ik ook kan kickboksen……

Helaas kreeg ik na een paar maanden trainen een heftige nekblessure. Toen besloot ik op advies van mijn huisarts (toen luisterde ik nog) te stoppen met kickboksen.

Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan…..

Na een paar jaar studeren, stappen, reizen, mezelf ontdekken, vriendjes hebben en vooral veel werken in de horeca, besloot ik toch weer te gaan kickboksen. Ik miste het gevoel van trainen al een tijd, maar durfde de stap niet te wagen om terug te gaan naar de sportschool. Dat is zo’n bekend fenomeen, je schuift het steeds voor je uit met iedere keer weer een andere smoes. Nu herken ik dat bij mijn leerlingen. "Ja Kris, ik kom heel binnenkort weer trainen, maar nu eerst even mijn conditie verbeteren, en dan kom ik…" Vervolgens zie je die persoon maanden later op de sportschool verschijnen of in de winkelstraat met een nieuwe smoes.

In 2000 durfde ik het aan om weer te gaan trainen. Ik begon met twee keer in de week te trainen. Ik zat op dat moment in mijn laatste jaar van mijn studie Personeel en Organisatie (Saxion Hogeschool) en kon niet vaker trainen. Ik liep destijds stage in Utrecht en ging direct door naar de sportschool op de dagen van de training. Tot in April 2001 bleef ik gemiddeld twee keer per week trainen. In April vertrok ik voor een hafl jaar naar Australië en Azië. Een lange reis maken (alleen) stond nog op mijn lijstje van dromen. Nu had ik eindelijk te kans om dat te doen, so why not? Ik deed mijn opleiding versneld dus ik had sowieso een jaar over om gebruik te maken van de studiefinanciering! Tijdens mijn trip had ik alle tijd om eens goed na te denken.

Wat wil ik eigenlijk?

Die vraag bleef deels onbeantwoord. Ik wist nog niet precies wat ik wilde dus
besloot ik eind 2002 om verder te gaan studeren (Psychologie) en om daarnaast zo veel mogelijk te blijven trainen. De combinatie op zich verliep aardig goed, maar ik moest natuurlijk ook mijn geld blijven verdienen om alles te kunnen betalen. In de weekenden werkte ik de klok rond, waardoor ik op school en tijdens de training niet meer zo goed presteerde. Ik moest iets anders gaan bedenken. Niet lang daarna kreeg ik de kans om de jeugdlessen Kickboksen van Marjolein Hulshoff over te nemen. Ik vond het geweldig om met de kinderen bezig te zijn. Heel langzaam vielen de puzzelstukjes in elkaar.

In de tussentijd bleef ik maar hopen dat Fred me ooit zou vragen om een wedstrijd te vechten. Ik durfde het niet aan hem te vragen, maar ik kon ook niet langer wachten. Mijn competitiedrang was zo sterk dat ik op een gegeven moment het lef had om het aan hem te vragen. "Ik wist het!" zei hij. "Zie je nou wel, ik heb ook altijd gelijk". Na twee maanden vooral veel knokken in de Wedstrijdgroep (pfuf dat is wel even anders) vocht ik op 13 mei 2004 mijn eerste wedstrijd in Katwijk tegen Lisette Steinmetz uit Ede. Deze wedstrijd was echt "mijn overwinning" in alle opzichten. Nu wist ik dat ik op het juiste spoor zat….…

Na de zomer startte ik het Dames kickboksen op de sportschool. En nu 5 jaar later run ik samen met mijn partner Fred Roijers onze sportschool Fight en Power Center Kickboxing Arnhem en ben ik docent Vechtsporten op het ROC. Naast deze werkzaamheden ben ik Ambassadrise van het Jane Goodall Instituut Nederland.

Ik heb uiteindelijk van mijn sport/hobby mijn werk gemaakt en ik ben nog steeds iedere seconde van de dag blij met mijn keuze.

contact:

kristafleming76@hotmail.com